Mooi.
Nieuwsgierigheid is precies
waar verandering begint.
Je bent hier terechtgekomen omdat je jezelf regelmatig hoort denken:
“Ik ben hier echt zo klaar mee.”
Klaar met die momenten waarop je voor de zoveelste keer iets vraagt en je kind niet luistert.
Die ruzies en uitbarstingen om iets kleins bij het thuiskomen na school of de opvang.
Of juist die avonden wanneer je uitgeput op de bank ploft omdat bedtijd weer zo'n gedoe was en jij weer hebt lopen mopperen.
En na al deze momenten denk jij altijd weer...
"Dit is helemaal niet hoe ik het wil doen. Ik wil het anders, vanaf morgen wordt het anders!"
Je neemt jezelf voor om rustig te blijven, beter je grenzen aan te geven, consequenter te zijn.
En het resultaat daarvan?
Het gaat 3 weken goed en daarna val jij weer terug.
Logisch ook, zolang je niet ziet wat er werkelijk onder die momenten gebeurt.
Je hoeft het niet nog harder te proberen.
Als je echt verandering wil, is anders leren kijken wat je nodig hebt.
Gedrag ontstaat niet zomaar, het heeft altijd iets te vertellen.
Achter die boosheid, weerstand, driftbui of eindeloze discussie zit informatie die je helpt begrijpen wat er werkelijk gebeurt.
- Een zenuwstelsel dat overspoeld raakt.
- Een behoefte aan verbinding.
- Moeite met schakelen tussen activiteiten.
- Spanning die zich gedurende de dag heeft opgebouwd.
- Een grens die gevoeld wordt.
- Of het gedrag van je kind raakt iets in jou, waardoor jullie elkaar zonder dat je het wilt steeds opnieuw versterken.
Het gedrag waar je nu zo tegenaan loopt, is niet alleen iets wat gestopt moet worden.
Dus is je vraag niet, hoe krijg ik dit gedrag weg?
Maar juist, wat probeert het te vertellen?
Want wanneer je dat begint te begrijpen, verandert ook hoe je erop reageert.
Let me explain...
Je kind komt uit school en ontploft omdat zijn broer op de verkeerde plek op de bank zit.
Je kunt kijken naar wat je ziet en zeggen:
“Doe niet zo boos. Je broer mag daar ook zitten.”
Maar het gaat je veel meer helpen als je gaat kijken naar wat er aan voorafging.
Misschien heeft je kind zich de hele schooldag aangepast.
Te veel geluiden verwerkt.
Stilgezeten terwijl zijn lijf wilde bewegen.
Veel schakel momenten gehad en opdrachten uitgevoerd.
Zich gewoonweg groot gehouden.
En dan komt hij thuis (de plek waar hij zich veilig voelt) en is die verkeerde plek op de bank simpelweg de laatste druppel.
Het gedrag blijft hetzelfde.
Maar wanneer jij begrijpt wat eronder zit, verandert jouw reactie.
En juist daar ontstaat ruimte.
Dat bekent echt niet dat je alles maar goed hebt te vinden, want grenzen blijven belangrijk.
Maar je kunt begrenzen en begrijpen.
Ik hoor je denken, oké super maar hoe dan?!
De volgende keer dat gedrag je raakt, begin dan niet meteen bij:
“Hoe zorg ik ervoor dat dit stopt?”
Stel jezelf eerst eens deze vragen:
- Wat gebeurde er voor dit gedrag?
Was er veel drukte? Moest je kind veel schakelen?
Was er honger, vermoeidheid, spanning, teleurstelling of een hele dag aanpassen? - Wat vertelt dit gedrag mij?
Heeft je kind behoefte aan ontlading, voorspelbaarheid, verbinding, beweging, rust of juist een duidelijke grens? - Wat gebeurt er in mij?
Word je ongeduldig? Voel je irritatie, machteloosheid of haast?
En vanuit welke plek reageer je daardoor?
Je hoeft gedrag echt niet eindeloos te analyseren en je hoeft ook echt niet ieder moment perfect te reageren.
Simpelweg leren om een laag verder te kijken dan wat je aan de buitenkant ziet.
Thats the clue!
Na school betekent dat soms eerst ruimte geven om te landen in plaats van meteen vragen te stellen.
Bij een driftbui denk je niet alleen: “dit moet stoppen”, maar ook: dit lijf zit vol en kan op dit moment niet meer verwerken. Nabijheid en rust tot he rescue.
En wanneer je merkt dat jouw eigen spanning de situatie groter maakt, vertraag je eerst zelf voordat je begrenst.
Op andere momenten is juist een heldere grens precies wat nodig is.
Hoe beter je dat leert herkennen, hoe minder je alleen nog maar hoeft te reageren op gedrag dat al geëscaleerd is.
Je gaat eerder zien wat er gebeurt, gerichter reageren en daardoor ontstaat er meer rust
Dat is de beweging van corrigeren naar begrijpen.
Nieuwsgierig kijken betekent niet dat alles mag.
Het betekent dat je beter begrijpt wat er nodig is.
Dit is hoe ik werk
Ik ben Senna, mama, ergotherapeut, gespecialiseerd in prikkelverwerking en sensorische integratie. In mijn werk combineer ik die kennis met onder andere het zenuwstelsel, onderbewuste patronen en NEI.
Ik kijk daarbij nooit alleen naar het kind.
Want gedrag ontstaat niet in een vacuüm. Jij neemt jezelf mee in het ouderschap: je eigen patronen, triggers, overtuigingen en manier van reguleren.
Daarom kijken we samen voorbij het gedrag, naar je kind en naar jou.
Zodat jullie gaan zien wat er werkelijk gebeurt om van daaruit te kunnen veranderen.
Every behaviour tells a story.
En soms begint verandering simpelweg met nieuwsgierig genoeg worden om dat verhaal te willen begrijpen.
Nieuwsgierig naar wat er bij jullie speelt?
Je hoeft niet eerst te weten welke begeleiding bij je past.
Vertel me waar jullie tegenaan lopen.
Dan kijken we samen of en hoe ik iets voor jullie kan betekenen.
